Τα τελευταία χρόνια σε έξαρση τα κέντρα φιλοξενίας συμφερόντων…

Πρώτα από όλα, στην Ευρώπη ανέκαθεν η Ελλάδα ήταν ο αποδιοπομπαίος τράγος σε ζητήματα προσφυγιάς και μετανάστευσης. Φυσικά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ό,τι υπάρχουν και πολλοί Έλληνες που μεταναστεύουν στο εξωτερικό για ένα καλύτερο μέλλον. Σήμερα, όμως, οι λέξεις πρόσφυγας και μετανάστης έχουν αλλοιωθεί στο περιεχόμενό τους εξαιτίας οικονομικών συμφερόντων και για αυτό θα πρέπει να αναλύσουμε τις έννοιες αυτές. Αρχικά, πρόσφυγας είναι το άτομο που διαφεύγει από την χώρα του λόγω ένοπλων συρράξεων ή διώξεων. Από την άλλη, μετανάστης είναι αυτός που μετακινείται από την χώρα του σε μια τρίτη όχι επειδή τον εξαναγκάζει ένας πόλεμος ή μια δίωξη θανάτου αλλά για να βρει καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας. Σύμφωνα με στατιστικά της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) σε όλο τον κόσμο, τουλάχιστον 80 εκατομμύρια άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και από αυτούς περίπου 26 εκατομμύρια ήταν πρόσφυγες. Συγκεκριμένα, στην Ελλάδα από το 2014 μέχρι το 2020 υπήρξαν 1.202.863 αφίξεις εντός της χώρας από την θάλασσα και 56,446 από την στεριά. Τα ποσοστά αυτά επιβεβαιώνουν ότι μεγάλος αριθμός προσφύγων προέρχεται από χώρες που βιώσαν όλα αυτά τα χρόνια πόλεμο και πείνα (πχ Συρία), αλλά από την άλλη δείχνουν ότι και ένα σημαντικό ποσοστό των προσφύγων προέρχεται από τριτοκοσμικές χώρες χωρίς όμως πόλεμο και συρράξεις (πχ Καμερούν). Και σε αυτό το σημείο είναι η διαφορά του πραγματικού πρόσφυγα και του “πρόσφυγα” του συμφέροντος, καθώς ο πρώτος έχει την πραγματική ανάγκη και βοήθεια της χώρας ή ενός διεθνούς οργανισμού όπως ΟΗΕ για να επιβιώσει και όλοι οι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι να βοηθάνε σε αυτές τις περιπτώσεις, ενώ ο δεύτερος προσπαθεί να συνεργαστεί με πολλούς άλλους επιτήδειους για να εξυπηρετήσει και συμφέροντα δικά του και  των “συνεργατών” του. Βέβαια, αυτοί οι “συνεργάτες” έχουν τόση δύναμη και εξουσία τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα που εξυπηρετεί εδώ και χρόνια τα συμφέροντα τους, κάνοντας είτε κατάχρηση της εξουσίας είτε εκμεταλλεύονται τα γνωστά “παραθυράκια” νόμων, ώστε να είναι νόμιμα παράνομοι. Οι “εταιρείες” τους εδώ και χρόνια στήνουν μια μεγάλη business πάνω στο κομμάτι της μετανάστευσης, αδιαφορώντας για τα ανθρώπινα δικαιώματα και φυσικά όλη αυτή η business κρύβεται πίσω από ένα όνομα: Μη Κυβερνητική Οργάνωση.

Τα βασικότερα ζητήματα είναι η αύξηση της εγκληματικότητας, η δημιουργία “στρατοπέδων” εντός της χώρας εξαιτίας της πολυπολιτισμικότητας και η γένεση ακραίων ρατσιστικών αντιλήψεων λόγω της έλλειψης απαραίτητων μέτρων για την ασφάλεια των πολιτών από το κράτος και την κυβέρνηση. Σε όλα τα παραπάνω, συνέβαλε η προσφυγική κρίση το 2015 και μετά, καθώς μέσα στην χώρα εντάχθηκαν άνθρωποι που εγκλημάτησαν και εκδιώχθηκαν ή εξορίστηκαν από τις πατρίδες τους. Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τι ρόλο έπαιξε στην εγκληματικότητα η αμέτρητη και ανεξέλεγκτη εισροή μεταναστών και ανθρώπων χωρίς να γνωρίζουμε το παρελθόν τους ή χωρίς να τους ελέγχει και να τους εντάσσει  ομαλά η πολιτεία, παρακάτω αναφέρονται επιγραμματικά τα επίσημα ποσοστά της ελληνικής αστυνομίας από το 2015 μέχρι το 2018 σε ορισμένα εγκλήματα. Το 2015, το λαθρεμπόριο από τους μετανάστες ήταν 817 ενώ από τους ημεδαπούς 602, πλαστογραφίες 2.394 έναντι 409, σεξουαλική εκμετάλλευση 333 έναντι 219. Το 2016, οι βιασμοί από αλλογενείς ήταν 91 και βρισκόταν πολύ κοντά με τους ημεδαπούς που ήταν 102 ενώ στα εγκλήματα που προαναφέραμε κυριαρχούν ακόμη οι “ξένοι” δράστες. Το 2017 βλέπουμε μια διαφορά στις κλοπές σε συγκοινωνιακά μέσα αφού οι αλλοδαποί εγκληματίες ήταν 285 έναντι 30. Το 2018 διαπράχθηκαν 119 βιασμοί με δράστη αλλογενή ενώ με δράστη εγχώριο ήταν 108. Όλα αυτά τα χρόνια πολλά εγκληματικά φαινόμενα έχουν κύριο δράστη τριτοκοσμικών χωρών και αυτά τα φαινόμενα λαμβάνουν τεράστιες διαστάσεις με το πέρασμα του χρόνου. Παρόλα αυτά, θα πρέπει να κατανοήσουμε πως οι πρόσφυγες δεν φταίνε αποκλειστικά για την εγκληματικότητα στην χώρα μας, αλλιώς δημιουργούνται ρατσιστικές αντιλήψεις και οι πολίτες φανατίζονται ενάντια στο διαφορετικό ή στο ξένο και αυτό οδηγεί στην καταστροφή της κοινωνίας ή στην ακόμη μεγαλύτερη αύξηση της εγκληματικότητας μέσα στην χώρα. Άλλωστε, πολλά εγκληματικά φαινόμενα όπως οι ανθρωποκτονίες κυριαρχούν οι γηγενείς δράστες.

Έτσι για να μπορέσει να μπει ένα τέλος σε αυτή την έξαρση αυτού του φαινομένου, θα πρέπει να οριοθετηθεί η αυθαιρεσία ορισμένων συμπολιτών και να παρθούν άμεσα και αποτελεσματικά μέτρα. Άλλωστε, είναι τρομαχτικό αν σκεφτούμε πως εν έτει 2021 ένα μεγάλο ποσοστό πολιτών δεν νιώθει ασφάλεια μέσα στην ίδια του την χώρα. Κυβερνώντες, εξουσιαστές και εκπρόσωποι του λαού θα πρέπει να έχουν πρωταρχικό στόχο την ασφάλεια των πολιτών και όχι τα οικονομικά συμφέροντα. Θα πρέπει με νόμους να οριοθετήσουν την κατάχρηση εξουσίας των ανθρώπων αυτών των “εταιρειών”, ώστε να μην παραβιάζονται ανθρώπινα θεμελιώδη δικαιώματα. Οι πολίτες θα πρέπει να μην δημιουργούν ρατσιστικές αντιλήψεις και να μην ξεχνάνε την έννοια του πρόσφυγα και ότι μπορεί και ο ίδιος να βρεθεί κάποτε σε αυτή την θέση. Όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί και δεν θα πρέπει να το ξεχνάει κανένας. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι μόνοι που φταίνε είναι η κυβέρνηση και οι τοπικές αυτοδιοικήσεις. Οι πολίτες και οι πρόσφυγες ήταν, είναι και θα είναι τα θύματα αυτής της επαναλαμβανόμενης ιστορίας και οι ευθύνες των αυτουργών θα αποποιούνται όσο κυριαρχεί το χρήμα.

Σχετικές δημοσιεύσεις